แต่สำหรับในบทความ..เรามีความเห็นต่างไปนิดส์นึง =P

||

||

ขอ intro แป๊บนะ

ตั้งแต่เด็กจนโต ใคร ๆ ก็ชอบถามว่า..

“เป็นลูกคนเดียวไม่เหงาเหรอ?”

เราก็แค่ยิ้ม ๆ ทั้งที่ในใจก็ตอบไปว่า “เหงาจนชินซะแล้วล่ะ” -*-

รู้จักมันมาก..จนเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันได้เป็นอย่างดี ^^

เราเลยไม่รู้สึกว่าต้องหาใครหรืออะไรมาเติมเต็มนะ

||

ถ้าคุณสิงห์หรือใครก็ตาม เหงามานานจริง ๆ…

ทำไมปรับตัวให้เข้ากับมันไม่ได้ซะที??

||

||

PS.#1 อาจจะมีคนเถียงว่าเราเหงาไม่จริง..เพราะว่าคนเหงามักจะต้องการบางอย่าง

เราก็อยากเถียงกลับว่า เหงาก็คือความรู้สึกตัวคนเดียวต่างหาก!!

และด้วยสัญชาตญาณมนุษย์เป็นสัตว์สังคม..อยู่ตัวคนเดียวไม่ได้{ไม่ค่อยไหว}

เลยต้องการอะไรบางอย่างหรือใครสักคนมาทำให้ไม่รู้สึกว่าต้องอยู่ตัวคนเดียว

PS.#2 ถ้าถามว่าทำยังไงให้อยู่กับความเหงาได้?

คงต้องบอกว่า..อัตตาหิ อัตโนนาโถ-ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน =P

คือมันต้องเรียนรู้เอาเอง บอก/สอนไม่ได้ *0*

ความเหงานะ…ไม่ใช่ Calculus!! ฮะฮ่า =D

i’ve been lonely over 12 years, but still i can never get used to it
i wonder is this forever …

thank you..
you help me understand more about myself and others around me =]

พึงเคยเข้ามาอ่านบทความของคุณ ก็รู้สึกชอบนะ แล้วจะคอยติดตามผลงานต่อไปคะ

ปอลอ
เห็นบ่นว่าคนเข้ามาอ่านน้อย
ก้อติดตามหนังสือของพี่ทั้งสองเล่มนะคะ
สู้ต่อไปคะ
ออกหนังสือบ่อยๆก้อดีนะ

ทำไมเราต้องอ้างว้างด้วยละเนอะ

เพราะว่าเราเกิดมาจากความอ้างว้างรึเปล่าน๊า

ท้ายสุด
รอฟังเพลงพี่สิงห์เด้อ***

(ที่คอมเม้นไปไม่มีสาระอะไรเลยนอกจากจะเขียนคำว่าเฉี่ยวเหา)ฮ่าๆๆๆ